تلانژکتازی ها

تلانژکتازی ها

ARAÑAS VASCULARES

مقدمه
Tratamiento de las Telangiectasias Faciales
دستورالعمل وریدهای صورت

INTRODUCCIÓN

Telangiectasia در ال ترمینو، یک رگ‌های پوستی سطحی و قابل مشاهده در اوجو انسان را نشان می‌دهد.

Estos vasos miden entre 0,1-1mm deámetro y represanan una venula (vena de caliber menos de 1mm de diámtero)، مویرگی یا شریانی دیلاتا.

Las telangiectasias originaladas de capilares, son finas inicialmente y de color rojo, pero pueden con el tiempo llegar a ser de mayor tamaño, tienen una coloración púrpura o azul debido al flujoosograd la porograde presión hidrostática.

Telangiectasias se han subdividido en cuatro grupos, basadas en su apariencia clínica:

1. Simples o Lineales
2. Arborizadas
3. آرانا
4. پاپولارها

Las telangiectasias lineales rojas y arborizadas son muy comunes en la cara, especialmente en la nariz, mejillas y mentón.Estas lessiones son igualmente frecuentes en las piernas. Las telangiectasias lineales azules y las arborizadas se ven con másfrecuencia en las piernas، pero pueden observarse también en la cara.

Las telangiectasias papulares son con frecuencia، parte de síndromes genéticos (Enfermedad de Rendu، سندرم Osler-Weber، y enfermedades vasculares del colágeno).

Telangiectasias en araña، represanan telangiectasias con una arteriola central que las alimenta، suelen aparecer en la edad escolar y pre-escolar.

Los picos de incidencia ocurren entre edades de 7-10 años، y el 40% de las niñas و el 32% de los niños، tienen más de una lesión. La incidencia en las personas adultas es del 15%, por lo que la diferencia entre las incidencias descritas implica que el 50% al 75% delas lesiones observadas entre los jóvenes, regresan o desaparece.در هر صورت، این امر به راحتی قابل مشاهده نیست، زیرا اکثر این ضایعات عروقی بدون تغییر باقی می مانند و از نظر زیبایی، عمدتاً زمانی که روی صورت ایجاد می شوند، باعث نگرانی بیمار می شوند.

درمان‌هایی که در گذشته استفاده می‌شد شامل الکتروکوتر و لیزر آرگون بود، هر دو روش این عیب را دارند که دردناک هستند و اغلب باعث ایجاد اسکارهای نقطه‌ای به همراه تغییرات رنگدانه می‌شوند. علاوه بر این، با این روش ها، در صورتی که درمان با تلاش برای ایجاد اسکار انجام شود، عود شایع است. امروزه همانطور که در ادامه توضیح خواهیم داد، روش های لیزری بسیار موثرتری برای درمان این آسیب ها وجود دارد.

اعتقاد بر این است که تمام اشکال تلانژکتازی از طریق انتشار مواد فعال عروقی تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند آنکسی (کمبود اکسیژن)، استروژن ها، کورتیکواستروئیدها (محلی و سیستمیک)، انواع مختلف رخ می دهد. مواد شیمیایی تحریک کننده پوست، انواع متعدد عفونت های باکتریایی و ویروسی، و عوامل فیزیکی متعدد (تروما، قرار گرفتن در معرض نور خورشید و غیره) که منجر به نئوژنز عروقی مویرگ ها و ونول ها می شود.

تلانژکتازی در صورت (صورت) بیشتر در بیمارانی با انواع پوست روشن، فتوتیپ I و II پوست فیتزپاتریک مشاهده می شود. این ضایعات به ویژه در بال بینی، بینی، گونه ها شایع است و احتمالاً ناشی از اتساع مداوم عروق شریانی است که باعث ضعف دیواره عروق می شود. عروق به طور فزاینده ای گشاد می شوند زمانی که تغییر بافت همبند و الاستیک که اطراف آن را احاطه کرده است، گشاد می شوند. عروق، مانند قرار گرفتن در معرض آفتاب مزمن و استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی. این ضایعات همچنین دارای استعداد ژنتیکی واضحی هستند. روزاسه ممکن است یک بیماری همراه باشد.

درمان تلانژکتازی صورت

1. جراحی الکتریکی 2. اسکلروتراپی 3. لیزر

بیمارانی که تلانژکتازی صورت دارند به دنبال نوعی درمان برای یک علت عمدتاً زیبایی هستند. بنابراین، مهم است که روشی که باید انجام شود نسبتاً بدون خطر و بدون علائم ناخوشایند روی صورت باشد. در زیر در مورد درمان‌های سنتی که برخی از آنها قبلاً منسوخ شده‌اند، برای این بیماری که در جمعیت کاملاً رایج است صحبت خواهیم کرد:

1. الکتروجراحی

برداشتن الکتریکی با استفاده از چاقوی جراحی و سوزن، سال‌هاست که مورد استفاده قرار می‌گیرد. عروق باید هر 2-3 میلی متر با آمپراژ بسیار کم، معمولاً 1-2 آمپر، کوتره شوند. بدنبال آن کم آبی در بافت مجاور نوک سوزن وارد شده و مایعات سلولی تبخیر می شود و منجر به تخریب بافت می شود. همیشه درجاتی از الکترونکروز در پوست وجود دارد. برای موثر بودن این نوع درمان، چندین درمان ضروری است. به دنبال آن اسکارهای سفید آتروفیک یا رنگدانه‌دار و همچنین کلوئید وجود دارد. الکتروجراحی معمولاً مؤثر نیست و در تلانژکتازی خطر بالایی برای ایجاد اسکار دارد. درمان این عروق با استفاده از این روش برای تلانژکتازی های کوچکتر اختصاص دارد. امروزه الکتروسرجری را یک روش منسوخ در درمان این ضایعات می‌دانیم، زیرا در ضایعات بزرگ‌تر و وسیع‌تر بی‌اثر است و احتمال بیشتری برای ایجاد عوارض جانبی نسبت به روش‌های دیگر دارد.

2. اسکلروتراپی

اسکلروتراپی به تزریق یک ماده خارجی به مجرای رگ برای ایجاد آسیب اندوتلیال و موراد با ترومبوز و فیبروز متعاقب آن اشاره دارد. هنگامی که بر روی تلانژکتازی انجام می شود، این روش “میکروسکلروتراپی” نامیده می شود. اولین تزریق موفقیت آمیز در سال 1934 انجام شد.بهترین نتایج در عروق سطحی پاها با قطر بزرگتر از 0.4 میلی متر به دست می آید.

تلانژکتازی های صورت نسبت به وریدهای پا کمتر به میکرواسکلرتراپی پاسخ می دهند و بیشتر در معرض عوارض شایع اسکلروز هستند.

زیرا بیشتر تلانژکتازی های صورت، به خصوص آنهایی که به رنگ قرمز روشن و کمتر از 0.2 میلی متر قطر دارند، منشأ شریانی دارند. تزریق محلول اسکلروز کننده به این عروق می تواند باعث نکروز پوست مجاور شود. هنگامی که یک اسکلروزانت به یک سیستم شریانی با جریان بالا تزریق می شود، آسیب کامل اندوتلیال یا دیواری ایجاد نمی شود. سلول‌های اندوتلیال نکروزه همراه با تکه‌هایی از دیواره همراه با گلبول‌های قرمز و سفید، میکروآمبولی‌هایی را تشکیل می‌دهند که در انتهایی‌ترین قسمت این سیستم شریانی کوچک‌تر قرار می‌گیرند. از نظر بالینی خود را به صورت نکروز پوستی نقطه‌ای نشان می‌دهد و ایسکمی نیز ممکن است به دلیل اسپاسم عروق شریانی در نقطه تزریق رخ دهد.

هنگامی که یک محلول اسکلروز کننده نوع شوینده، مانند پولیدوکان، سدیم تترادسیل سولفات، یا اتانول آمین اولئات، به ونول های کم جریان تزریق می شود که به صورت رگ های صورت آبی-سبز، بزرگتر از 0.4 میلی متر ظاهر می شوند. قطر، اثر مخرب این مواد می تواند خود را دور از محل تزریق نشان دهد. اثر اسکلروز در داخل وریدها می تواند تا فاصله حدود 6 سانتی متری از نقطه تزریق ادامه یابد. بنابراین هنگام انجام میکرواسکروتراپی وریدهای صورت باید از مواد اسکلروز کننده از نوع اسمزی مانند سالین یا دکستروز هیپرتونیک استفاده شود که با این مواد فیبروز اندوتلیال و دیواری در ناحیه موضعی ایجاد می شود. این امر امکان اسکلروز شدن سیستم‌های وریدی عمیق‌تر و دیستال‌تر مانند شبکه وریدی پس‌اوربیتال را محدود می‌کند. متأسفانه، محلول‌های اسمزی اغلب پس از تزریق دردناک هستند و خطر ایجاد زخم و هیپرپیگمانتاسیون همراه با اکستروازاسیون را به همراه دارند. بنابراین، اسکلروتراپی در تلانژکتازی های صورت باید فقط در برخی از وریدهای صورت انتخاب شده، با قطر بزرگتر از 0.4 میلی متر، با محلول های اسمزی و با حداقل مقادیر اسکلروزانت استفاده شود.

3. لیزر

لیزرهای مختلفی برای درمان این رگ‌ها روی صورت با نتایج متفاوت، بهتر از روش‌های ذکر شده قبلی استفاده شده است. از بین آنها، محبوب ترین یا شناخته شده ترین آنها KTP، لیزرهای رنگی (لیزرهای رنگی پالسی Candela و Cyanosure) و سیستم های غیر لیزری نور شدید پالسی غیر منسجم (Photoderm، Sharplan) هستند.

ما تجربه ای با این لیزرها داشتیم و نتایج خوبی داشتیم، اشکالاتی که به وجود آمد اثر بنفش (رنگ بنفش رگ های درمان شده روی صورت که متعاقباً در حدود 2 هفته از بین می رود) مشخصه رنگ بوده است. -لیزرهای رنگی، تغییرات رنگدانه و نیاز به استفاده از جلسات متعدد برای از بین بردن این ضایعات.

ظهور سیستم جدیدی برای درمان این ضایعات مانند لیزر دایود با طول موج 810 نانومتر، طولانی تر از موارد قبلی و در نتیجه کمتر احتمال ایجاد تغییرات رنگدانه، رقابت کمتر با ملانین اپیدرمی، عدم ظاهر شدن اثر ارغوانی، بهبودی بیشتر، یعنی زمان کمتری برای علائم قرمزی، معمولاً 6-7 روز، کمترین میزان عود، به یاد داشته باشید که لیزر KTP دارای بروز کانالیزاسیون مجدد عروق تحت درمان تقریباً 40- است. 50 درصد و نیاز به تعداد جلسات کمتر، عموماً 2 جلسه است و مایلیم به مطالعه انجام شده در این مرکز که شاید بیشترین تجربه در درمان عروقی با لیزر دایود را داشته باشد اشاره کنیم. در بین بیماران مبتلا به تلانژکتازی صورت، 89 درصد از آنها نیاز به یک درمان و 11 درصد از آنها به 2 درمان نیاز داشتند. در بین بیماران مبتلا به کوپروز: 50 درصد از آنها نیاز به لیزر تک دایود، 30 درصد دو درمان و 20 درصد سه درمان به فاصله 4 هفته برای رفع این آسیب شناسی داشتند.این امر ما را به این نتیجه رساند که پس از تکمیل مطالعه، لیزر دایود در دست جراحان متخصص در این درمان ها یک لیزر فوق العاده موثر در این آسیب شناسی است، تعداد درمان ها به طور قابل قبولی کم است (کمتر از سایر سیستم های لیزری). ، بیماران پس از درمان به زمان کمی برای بهبودی نیاز دارند و بروز عوارض جانبی کم است، همچنین در تجربه ما کمتر از سایر دستگاه های لیزری و غیر لیزری (نور پالسی غیر منسجم) وجود دارد.

در Centro Láser Vigo، ما لیزر عروقی دیگری را برای افزایش امکانات درمانی ضایعات عروقی در صورت، پاها و سایر نواحی تشریحی ترکیب کرده‌ایم. این سیستم لیزری برای درمان عروقی “سیستم لیزر کول تاچ واریا” یک پالس بلند 1064 نانومتری را با تکنیک خنک کننده کرایوژن ترکیب می کند تا از ظریف ترین پوست ها، از روشن ترین تا تیره ترین فتوتیپ های پوست محافظت کند، یعنی می توان آن ها را برای انواع پوست بدون درمان درمان کرد. عملاً هر گونه واکنش نامطلوب، به جز اریتم یا قرمزی خفیف که بلافاصله پس از درمان رخ می دهد و معمولاً به طور متوسط ​​چند ساعت طول می کشد. این لیزر حتی عمیق‌تر از لیزر دایود عمل می‌کند، بنابراین تعامل با ملانین اپیدرمی حتی کمتر است، این به ما اجازه می‌دهد تا با خیال راحت فتوتیپ‌های پوست تیره‌تر را درمان کنیم. CoolTouch Varia پالس‌هایی از انرژی لیزر را ارائه می‌کند که برای از بین بردن ناهنجاری‌های عروقی مانند تلانژکتازی در پاها و صورت، تشک پس از اسکلروتراپی، همانژیوم و وریدهای پا که حتی ضخیم‌تر و عمیق‌تر از آن‌هایی هستند که می‌توانیم با لیزر دایود عروقی درمان کنیم، عمل می‌کند. . .

آرزوی ما این است که بدانید در Centro Láser Vigo، ما در حال حاضر بهترین فناوری مناسب را برای درمان انواع آسیب های عروقی با لیزر، احتمالاً پیشرفته ترین و مؤثرترین، ایمن و مؤثر، داریم. /p>

نتایج ما در تضاد قرار گرفته و به عنوان برخی از بهترین ها در سطح ملی و بین المللی شناخته شده است، که مایه افتخار واقعی است، اما آرزوی ما این است که به ارائه بهترین خدمات به شما در درجه اول و مهمترین آنها ادامه دهیم. تجربه گسترده ما در درمان این آسیب ها و ثانیاً در بهترین فناوری موجود برای انجام آن. از علاقه شما سپاسگزاریم.

اقدامات احتیاطی قبل از درمان، و همچنین مراقبت هایی که باید پس از انجام درمان با استفاده از لیزر عروقی دیودو و واریا انجام شود، در پروتکل پیوست ما نشان داده شده است. به یاد داشته باشید که برای هر مورد و هر درمان با لیزری که به بهترین وجه با آسیب شناسی شما مطابقت دارد، در مرکز ما به طور کامل مطلع خواهید شد.

دستورالعمل‌های وریدهای صورت

قبل از درمان:

* حداقل 4-6 هفته قبل از درمان از قرار گرفتن در معرض نور خورشید خودداری کنید.

* دو هفته قبل از درمان ویتامین A یا ویتامین E مصرف نکنید.

* به مدت 1 تا 2 هفته قبل از مصرف آسپرین یا محصولات حاوی اسید استیل سالیسیلیک خودداری کنید. از پاراستامول به عنوان داروی ضد درد (سردرد، درد مفاصل و غیره) استفاده کنید.

* استفاده از پماد بی حس کننده 30 دقیقه قبل از عمل، برای بی حس کردن ناحیه تحت درمان (EMLA®).

بعد از درمان:

* بلافاصله پس از درمان، قرمزی و تورم در ناحیه تحت درمان ایجاد می شود. با لیزر دایود عروقی طول مدت این علائم به طور کلی 5-7 روز است، در این روزها اکثر افراد تحت درمان می توانند کارهای معمول خود را انجام دهند.در برخی موارد، ممکن است تاول هایی تشکیل شود که در عرض 2-3 روز ناپدید می شوند و پوست تیره تری باقی می ماند که طی 7-10 روز پوسته می شود.

*   یک پماد ضد باکتری (Fucibet®، Diprogenta®، Bacysporín®.) را 3 بار در روز به مدت 7 روز استفاده کنید.

* یک کرم مرطوب کننده را 3-4 بار در روز (ژل آلوئه هیدرالوئه، کرم پلاسدرم و غیره) تا زمانی که بهبودی کامل شود (2 تا 4 هفته پس از درمان) استفاده کنید.

*  داروهایی مانند آسپرین یا داروهای ضدالتهاب نباید در این مدت مصرف شوند: این داروها خون را رقیق می‌کنند و زمان لخته شدن را کاهش می‌دهند. پاراستامول (Gelocatil®، Febrectal®، Tylenol®، Efferalgán® 1g قرص جوشان، 1-2 هر 8 ساعت، فقط در صورت ناراحتی) مصرف کنید.

*  در دو روز اول هر 6 تا 8 ساعت به مدت 10 تا 15 دقیقه به صورت سرد استفاده کنید. این را می توان با یخ در یک کیسه پلاستیکی و پیچیده شدن در یک پارچه نرم انجام داد. این به کاهش ناراحتی و کاهش تورم و قرمزی کمک می کند.

*  سعی کنید در این روزهای پس از درمان از حمام کردن، دوش گرفتن بسیار گرم، سونا و محیط های گرم خودداری کنید.

* از یک صابون خنثی برای شستن ناحیه تحت درمان استفاده کنید. روی این نواحی از مالش و استفاده از اسفنج خشن خودداری کنید. بلافاصله پس از شستن با یک حوله تمیز با فشار دادن ملایم و بدون کشیدن روی آن ناحیه خشک کنید.

* به مدت 2 ماه از قرار گرفتن در معرض نور خورشید خودداری کنید، در این مدت از Total Screen استفاده کنید.

“تا زمانی که بیمار با پیروی دقیق از دستورالعمل های ارائه شده توسط جراح خود موافقت نکند، جراحی لیزر ممنوع است”

از توجه شما بسیار سپاسگزارم.
در صورت داشتن هرگونه سوال با ما تماس بگیرید.